H Φιλίππα Ταμπάρη «βουτάει» στο θεατρικό σύμπαν της Λούλας Αναγνωστάκη

FACES

H ταλαντούχα ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο εμβληματικό έργο «Η Πόλη» που παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο Θέατρο Αλκμήνη

Η Φιλίπππα Ταμπάρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία ως δημοσιογράφος. Γρήγορα όμως, την κέρδισε η υποκριτική. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Η Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, που ανεβαίνει σε μια νέα εκδοχή από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Νίκο Γεωργάκη, στο Θέατρο Αλκμήνη.

«Η Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, ένα έργο επηρεασμένο από την μετεμφυλιακή ατμόσφαιρα του 1960, μιλάει προφητικά για μια πόλη που νοσεί. Ανέβηκε πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν το 1965.

Οι χαρακτήρες της παράστασης, ο Κίμων, η Ελισάβετ και ο φωτογράφος, είναι πρόσωπα καθημερινά, έστω κι αν φαίνεται να οδεύουν σε ένα μη καθημερινό κόσμο. Αποβάλλουν την ασφυκτική πραγματικότητα που τους περιβάλλει, ώστε να καταφέρουν να μιλήσουν για ανθρώπους και πράγματα που αγαπούν.

Η Φιλίππα Ταμπάρη κρατάει το ρόλο της Ελισάβετ, μιας γυναίκας περίεργης και φαινομενικά πολύ ευάλωτης. Τη συνάντησα μετά το τέλος της παράστασης και μου μίλησε για το ρόλο της, τη γοητεία των έργων της Λούλας Αναγνωστάκη και τη μοναξιά που «φέρνει περίεργες ιδέες».

 

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, διαπίστωσα πως ξεκίνησες ως δημοσιογράφος. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Ήταν κάτι που πάντα είχα στο μυαλό μου και το ήθελα, απλώς ήταν θέμα προτεραιοτήτων. Όταν ήρθα στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου κατάγομαι, δούλεψα σε διάφορα γνωστά Μ.Μ.Ε., αλλά ήθελα να δοκιμαστώ και στο κομμάτι της υποκριτικής. Οπότε γράφτηκα σε μια θεατρική σχολή και ξεκίνησα σιγά σιγά. Τα τελευταία 6-7 χρόνια αποφάσισα ότι αυτό είναι που θέλω να κάνω. Βέβαια, «πότε μη λες ποτέ», αλλά τώρα η μεγάλη μου αγάπη είναι η υποκριτική.

 

Γοητεύεσαι από μεμονωμένους ρόλους ή από ολόκληρα έργα;

Αρχικά γοητεύομαι από το έργο και στην πορεία ανακαλύπτω το χαρακτήρα. Αυτό συνέβη και στο συγκεκριμένο έργο. Πάντα λάτρευα τη Λούλα Αναγνωστάκη και τη θεωρούσα κορυφαία στο είδος της. Αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά που υποδύομαι την Ελισάβετ σε αυτό το εμβληματικό έργο της.

Τι είναι αυτό που σε γοήτευσε στο συγκεκριμένο έργο;

Η γραφή της Λούλας Αναγνωστάκη ανέκαθεν με γοήτευε, όπως και η ίδια. Δεν είχα την τιμή να τη γνωρίσω δυστυχώς, έφυγε πέρυσι, αλλά ο Νίκος ο Γεωργάκης (Σ.Σ. ηθοποιός και σκηνοθέτης της παράστασης) τη γνώριζε, όπως και τον Θανάση Χειμωνά, τον γιο της. Θεωρώ ότι σε όλα της τα έργα έβαζε πολλά από τον εαυτό της και πιστεύω πως η Ελισάβετ, ο ρόλος που υποδύομαι, έχει πολλά στοιχεία από το χαρακτήρα της. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά κομμάτια της Λούλας στο έργο αυτό.

 

Ας μιλήσουμε λίγο για το ρόλο σου…

Η Ελισάβετ είναι ένα πλάσμα περίεργο. Είναι πολύ ευάλωτη τόσο με τον Κίμωνα, τον σύντροφό της, όσο και γενικότερα στη ζωή της, λαμβάνοντας υπόψη τα ερεθίσματα που παίρνει. Θα μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει και ψυχικά άρρωστη. Ωστόσο, νομίζω ότι αυτό δεν ισχύει, αλλά το γεγονός ότι είναι ευάλωτη την κάνει να λειτουργεί έτσι. Πιστεύω ότι με τον τρόπο της οδηγεί η ίδια τις καταστάσεις και φέρνει τα πράγματα εκεί που θέλει. Δεν ξέρω αν ο Κίμωνας είναι ο θύτης και η Ελισάβετ το θύμα ή το αντίστροφο.

 

Τι ζητήματα θίγει αυτό το έργο και πόσο επίκαιρο είναι;

Το συγκεκριμένο έργο πιστεύω ότι είναι πολύ επίκαιρο και μιλάει προφητικά για μια πόλη που νοσεί. Όπως νοσεί η Ελλάδα σήμερα, αλλά με ένα διαφορετικό τρόπο. Το κείμενο γράφτηκε το 1965 και πρωτοανέβηκε τότε στο Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν, ο οποίος έδωσε το βήμα θεατρικά στη Λούλα Αναγνωστάκη. Θεωρώ ότι έχει πολλά μηνύματα να περάσει σήμερα, επειδή μιλάει για σχέσεις των ανθρώπων, θίγει πολλά υπαρξιακά θέματα και είναι διαχρονικό. Άλλωστε αυτό φαίνεται κι από το γεγονός ότι έχει ανέβει αρκετές φορές από τότε που πρωτοπαίχτηκε.

Ποια είναι η αγαπημένη σου φράση ή σκηνή από το έργο;

Έχω μια αγαπημένη φράση που λέει ότι «η μοναξιά φέρνει περίεργες ιδέες». Το λέει κάποια στιγμή ο φωτογράφος, που τον υποδύεται ο Στέλιος Γεράνης. Ο άνθρωπος, όταν είναι μόνος, καμιά φορά σκέφτεται περίεργα πράγματα και πλάθει με το μυαλό του εικόνες και ιστορίες. Αυτό το πιστεύω κι εγώ. Η μοναξιά είναι λίγο σκιαχτική ορισμένες φορές.

 

Το φινάλε με την πόλη που καίγεται, τι πιστεύεις ότι αφήνει στον ψυχισμό του θεατή; Είναι αισιόδοξο το μήνυμα;

Εξαρτάται πώς θα το πάρει ο καθένας. Η Ελισάβετ, όπως είδες, γελάει ειρωνικά. Η στάση της επιδέχεται πολλές ερμηνείες, αλλά εγώ στο μυαλό μου το έχω πιο πολύ μεταφορικά. Ίσως εκείνη τη στιγμή καίγονται μεσ’ στο μυαλό της όλα αυτά που έχει πλάσει κι αυτά που έχει κάνει για τη συγκεκριμένη πόλη, οι αναμνήσεις της. Αφήνει ένα ερωτηματικό στο θεατή, αν όντως υπήρχαν όλα αυτά που έλεγε ή ήταν ένα ψέμα.

 

Αυτό τον καιρό ασχολείσαι με κάτι άλλο πέραν της παράστασης;

Ασχολούμαι πάρα πολύ με την παράσταση, γιατί έχω και την παραγωγή. Επίσης, συζητάω κάτι για το καλοκαίρι. Για μια ταινία.

 

Πληροφορίες

Θέατρο Αλκμήνη

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 19:45

Αλκμήνης 8-12, Γκάζι

Τηλ. 210 3428650